Produciuse un erro neste gadget

16.10.11

unha vez

pechas os ollos.

intentar ser paciente será a fórmula para facer das bágoas a esperanza.
mundo,
escala cromática
e melancolía afíns
fronte a non carencia do mañá;
coma Dublín, no pasado da nosa música.

prevalece a unión da mesma,
ambos os dous semellamos atopar o motivo
dunha escusa máis ca necesaria
para a nova liña que nos define.

xuntos.
separados.
tremendo sentimento de escepticismo que nos dá nome.
que se...?

é  a posibilidade da renuncia o que nos fai reais; aquela mirada dun interior persoal, co recordo exento de termos e portador dunha eminente sinceridade.

a nosa sinxeleza define os rasgos da non-vontade do acorde chamado fraxilidade.

sentir é o que nos fai precisar; precisar é o que nos fai antónimos da independencia.
da independencia do que non son.
do que ti non serás.
do que sentimos-precisamos-queremos imaxinar. 
só unha vez.


Ningún comentario:

Publicar un comentario