Produciuse un erro neste gadget

8.11.13

POST MORTEM

Ela nunca soubera do ser nin do etérea que resulta a realidade inscrita nun taboleiro de xadrez, independentemente do xogador que mova peón. Así, por ficción, o reflexo del era o que a ollaba agora dende o vidro, namentres agardaba a chegada do vórtice da existencia. 
Da propia. Que a allea xa facía horas que caera.

El nunca soubera da capacidade de determinación dela sostendo un coitelo na man. A el nunca lle pertenceran nin o nome nin, moito menos, a súa integridade como muller. Era por iso polo que a carraxe tornara xénese da razón que a impulsara á decisión e, amais, motivo polo cal o corpo del (e non o dela) ficaba frío e inmóbil sobre o solo. Sorrindo. Que para el sempre foran risas os laios dos demais, mesmo no momento no que expirou tendido. Sendo consciente, na morte, da vitoria final. Porque, aínda que non conseguira suprimila en vida, non ignorou que o faría post mortem.

O baleiro non resultara ser o suficientemente grande para soster o peso do crime cometido xunto co da coitela inserida no peito del dentro da conciencia dela nin para calar a gargallada coa que el sempre a soterraba. Coa que el sempre a fundía cada vez que botaba por terra os anhelos da ledicia de ser vítima da inocencia. Única ignorancia útil.

El sempre fixera chover nos papeis, rompendo a humidade as verdades escritas nas que se crera nena e sendo por iso polo que, cíclica, lle fora obriga reintegrarse en si mesma. Recollerse peza a peza.

Como así outras veces, hoxe tamén sería complicado de máis volver ser cohesión dos anacos que lle restaban. Malia a sorte del non ter sido outra que a de pagar polo tempo que a estivera matando interiormente, a dela tampouco distaba desa. ‘O monstro morre, a auga molla, a terra tapa e a ausencia énchese’, repetíase a si mesma dunha e outra volta coa man esquerda tinxida en sangue. Ela sabíao antes de que chegara o furgón policial. Sabía que o ingrávido das reixas só lle afecta a uns poucos.

Aos que a xustiza mira e non ve.





17.8.13

absoluto

nada hay absoluto, todo se cambia, todo se mueve, todo revoluciona, todo vuela y se va.

F. Kahlo



a Kahlo non lle faltaba razón

mais o revolucionado, unha vez ido, tamén coñece do retorno.


que mo dixo a min o cambio.



16.7.13

peza a peza

ás veces,
é obriga reintegrarse nun mesmo.
ser cohesión dos anacos que nos restan;
heteroxéneo crebado mais incondicional do todo.
recollerse
peza a peza.


está ben.
a vida non será perfecta,

senón vivida.











8.7.13

apoplexía póstuma

non non-querer, senón querer-non-querer.

aí, mestría do idealismo;
apoloxía do engano a un mesmo.

manifestas,
materialismo substituto na terra
do que Karl lles dixo.

prometíanos realidade fundamental.
prometíanos ácratas
do incondicional.

agora, polisón da falacia en que navega.
da terra, convicto materialismo categórico.




25.6.13

fillos da grande discordia

non ver.
recursos humanos.

ser eixo do uniforme
a ritmo de valse.
por complexo a tres tempos.
arouxo tocar.

un, dous, tres.
un, dous, tres.

usurpar, ser, inmaterial.

pedir que mirar mais que non ver.


difícil mirar sen ver. sen ver 
as horas que destilar por ver e ter que mirar. 
incriminar, 
tal que do capital o vidro do mirar que, por ver, 

non tocar. 


30.5.13

ola

non sempre das bágoas esvara auga. ás veces,
mesmo cae a esperanza.


e ás veces, só ás veces,
non me atrevo a ler o que as miñas grafías escriben
por medo a que falen.

a que me falen
e o fagan de verdade.


a auga molla. a terra tapa. a ausencia énchese.
xa sexa tarde ou cedo,

ola ou adeus.



12.5.13

de cando sexamos dignos

de cando a razón é simple e ficción
e, por ficción, tamén o todo inscrito na ambigüidade.
de cando a negación individual fai da potestade afirmación;

do que vén, que vai.  

de cando me prometan ácrata.
de cando sexamos a negación que suple o civil da afirmación da dependencia da supremacía desigual no antagonismo da guerra.
de cando sexamos vicarios da máxima expresión de nós mesmos.
de cando sexamos
dignos de selo;
mesmos. 

dignos do que vén, 
que vai.

profetas.



21.4.13

tautoloxía

froito do real,

animal,
vasala da fauna ácrata no denigrante da vida,

soñas,

andrómena miña,

en base á inxuria ficticia eufemística.
subversiva.

xa que silandeiro,
o silencio que, por soterrar as follas das intencións
establecidas,

se transcribe náufrago no curso da vida
volta regueiro insostible do cantar orfo, ausente da verba presente
no reclamo pagán. 

anverso e reverso do orballo mendigo.
vendido.
ronsel vendido por subversor.
por subversor e vasalo do canto do contar dos cantos. 

6.4.13

transitivándome

do reverso da existencia, 
reinvención.
que para espurias do tempo xa están as horas.

as mortas.
as mortas na ética do verso hexemónico.

29.3.13

28.3.13

escrita demagóxica

principio de acción subsidiario da paz resulta selo a guerra, 
dádiva en comuñón coa sutileza da vida. 

satisfeitos, 
erguemos o puño sempre que o imperativo prende a chama da coraxe ó tempo que entebrece a carraxe insurrecta. 

mais covarde é a submisión 
ó tempo que no baleiro existencial da loita química o explosivo é agrupación oblicua 
da colisión,
da cohesión
de cando berramos 'avante, utopía procesada!' porque a vitoria existencial xa fai que, 
a perder a vida, 
morreu. 

que a mataron. 
que a matamos. 
que a estamos matando coa pólvora dos sicarios,

agora que só nos resta ser déspotas da inocencia. 

que se dous e dous xamais foron catro na aritmética artilleira 

tampouco o serán 
agora que só nos resta sumar napalm.

25.3.13

despois trunfar

primeiro ser

e por non ser, idealizar 
(e trunfar)

mentres é doado crer na insurrección,
tan ferida na verdade do real;
cando o mirar representa o desengano dun mesmo.

dime, eu, 
ti que ouves do sentir
e do ser que ver
(e do trunfar)

que do ser,
perder, morrer, 

querer.

primeiro ser, 
querer;
despois trunfar,
idealizar.

16.2.13

éter

so what happens when the heart gives up
but the body goes on living?


orgánico
volátil
radical de hidrocarburo
anestésico

da adversidade.
aínda que me queden grandes as palabras.


catro letras,

ti
e mailo éter.



25.1.13

vendeulles un soño

a man tells his stories so many times that he becomes the stories. 
they live on after him, and in that way 

he becomes immortal.