28.12.11

fauna


el payaso no soy yo, 
sino esta sociedad monstruosamente cínica 
y tan puerilmente inconsciente
que juega al juego de la seriedad 
para disimular su locura. Salvador Dalí.


8.12.11

copia da integración


- Minino de Cheshire, ¿podrías decirme, por favor, qué camino debo seguir para salir de aquí?
Eso depende en gran parte del sitio al que quieras llegar - dijo el Gato.
- No me importa mucho el sitio... - dijo Alicia.
- Entonces tampoco importa mucho el camino que tomes - dijo el Gato.
- ...siempre que llegue a alguna parte - añadió Alicia. Lewis Carroll.

*

non.
renego da
perda de grafías
e tinta
e tempo
e horas
e días
e anos.

disque quero coller os negativos
e marchar.
marchar lonxe,
moi lonxe,
para positivar na foto-síntese

ou no portaluvas.
tanto me ten.


7.12.11

26.11.11

desviación óptica


non saber
véxase gusto pola indiferencia
sobre as parvadas ou demais importancias
da sensación do inútil como reacción que nos leva á realidade
baixo a prepotencia do tempo

que define hologramas
que constitúen a vida
que se esgota
na propia fundación;

onde serei eu quen se manteña en standby.

*

algún día recoñecerei por causa os vidros,
que estaban húmidos e mollaban a lente.


21.11.11

toda


and if I was pure, you know I would
and if I was yours, but I'm not. Arcade Fire.

*

comecemos
por decatarnos de que a choiva molla
e por cederche o último valse
na fotografía do álbum.

ti tes os ollos.
eu, a preguiza do gato.

agora é teu.
todo o que existe.


6.11.11

a vida como complemento indirecto


e logo
disque lle doia a cabeza
e foise deitar.
nunca espertou.

*

sempre me pareceu ridículo
iso de ver os cemiterios fermosos 
unha soa vez no ano.


mellor
ser produto
da combustión propia.



4.11.11

temporal



odio cuando te vas llevándome
y yo me quedo.


*


outono que sabe a ti,
coa harmónica oxidada de tanta choiva
ou de tanto vento que fixo dos soños unha realidade
coma a que,
nos nosos días,
significan as cores molladas das follas que
caen

en novembro.


1.11.11

atmosfera


gústanme os luns cando son hipócritas.
porque chove
e podo comer galletas
e poñer o xersei azul.

porque podo pensar cos pés
se a mente non camiña.

*

sobredose de osíxeno,
mellor deixar de respirar un tempo.

29.10.11

dexeneración da prudencia, negabas


agora é
cando ti caes
e eu emprego a xiz da cor amarela
para debuxar baixo a cama
o límite da auga que choveu en outono.

para debuxar
os unicornios.


16.10.11

unha vez


pechas os ollos.

intentar ser paciente será a fórmula para facer das bágoas esperanza.

mundo,
escala cromática
e melancolía afíns
fronte a non carencia do mañá.

coma Dublín,
no pasado da nosa música.

prevalece a unión da mesma,
ambos semellamos atopar o motivo
dunha escusa máis ca necesaria
para a nova liña que nos define.

xuntos.
separados.
sentimento de escepticismo que nos dá nome.

que se...?

*

é  a posibilidade da renuncia o que nos fai reais.
aquela mirada do interior,
co recordo exento de termos
e portador dunha eminente sinceridade.

a nosa sinxeleza define os trazos da non-vontade
do acorde chamado fraxilidade.

sentir é o que nos fai precisar.
precisar é o que nos fai antónimos da independencia.

da independencia do que non son.
do que non serás.
do que sentimos-precisamos-queremos
imaxinar. 

só unha vez.


pro-nometizaxe


gusto de vivir na gramática dos sentimentos,
sostendo a fugacidade nas mans. 


eu,
inconformista.
pirómana. 
politicamente incorrecta. 
vertixe aos pés na terra. 
caotismo neutral. 


gardo nunha caixa de papel a evolución, 
35g de naftalina e recortes dos xornais do 94. 

conservo palabras en formol. 
e conservo a súa fodida esencia; 
a del. 

o blues soa a morte
na insurreción.


8.10.11

asediate(me)


limitarse ao papel.
durmir o sono da mortandade.
da fidelidade.
coma Penélope sometida a Morfeo;
á presión co fin de voltar aos 60
xunto coas máquinas
de non escribir
con follas
exentas de paxinación.

ciencia da non fición;
realidade da maxia ocular tras o tinxir da luz.
persistencia do cronos.

*

a fugacidade non ousara interromper,
mais o monólogo achega a fin do acto XIX.

de seguido,
todo
muda

o lugar de ficar quedo.
coma min

fancendo teatro. libre.


6.10.11

erro 404


afán da túa hipocresía.
ollos de vidro.
non - di nai.
o inferno é quente de máis,
por iso o diagnóstico médico.
o consumo deriva no 75%.
droga.
non - di nai.
dexeneración da xeración.
non o entendes.
des- de -control.
non - di nai.
lidiar co cheiro a merda da ética moral.
finxir diante do espello
para semellar ser túa.
non - di nai.
ser o que non son.
non ser o que son.
saudar sorrindo.
non - di nai.
pecharse recíprocamente
no abismo da post-inocencia gráfica.
incrementar a ira.
non - di nai.

non
dígolle eu
á impotencia.



30.9.11

27º


the best thing for that fish
would be if he could just drive
steadily forever. Me and you and everyone we know.

*

os contrastes son etéreos,
no seu defecto.


neón desapare,
evapórase na auga.
betta devora a alfa
e o demais é criticado polo abc.

as plantas murchan por 100ml de fosfato
e as vibracións irrompen contra a xanela outra vez.

fica con ollos de in-solvencia mentres verten
o pirmeiro litro de naftalina.

líquida morte por 4'99.

auga
quente - fría.

30 minutos para que o peixe afoge.



10.9.11

pirómana


in war, unlike chess,
rules can be changed.
truces can be called.
the greatest of enemies 
can become the best of friends.
in war there is hope. The Sarah Connor Chronicles.

*

quererte.
odiarte.
nunca os antónimos resultaron ser tan sinónimos.

os fotogramas non arden,


consúmense cada vez que tiramos unha fotografía.
coma o flash, 
que quebra en pequenos recordos.
relevar.
irrelevar.


revelar ou gardar nunha caixa de cobre.


a inercia pode chegar a ser artificial.
coma os fotogramas.
onde a ironía queda omisa tras do sorriso.
ese que detesto co termo antónimo.


3.9.11

son(s)


Bach era un sentimentalista.

contoumo un día de choiva,
deses nos que xea o sol e fai vento con nubes.
coma cando cunha culler mollas auga en burbullas.
o mesmo, vento con nubes.

mágoa que dera en chover nas nubes do café
e agora o vento se evaporase.
coma a choiva,
que emite radiacións
e molla.

dedícate a mollar palabras, coma min.
dicíame.

*

nin el nin eu somos quen de dicilo todo nun silencio
nin de silencialo todo nunha palabra.
coma Bach.

mollóusenos a choiva, máis nada.
a el coa música.
a min coas palabras.

son(s) silencio.
saber o que sei
antes de non sabelo xamais.


29.7.11

en órbita


a Marte
e aos demais verbos irregulares.

*

igual non hai significado contiguo a un significante.
poida que todas as normas existentes
non concorden co respectivo adexectivo
na gramática dos sentimentos.

beberte
sorbo
a
sorbo
non
concorda.

o universo torna universal
co pracer de soster a fugacidade entre as mans.

definimos dun trazo a insurrección
por non poder pintar un mural
coas cores do arco da vella.

falamos da vertixe ao chan da habitación contigua
e de facer o que non se fai.



24.7.11

baixa o telón


un lugar onde
o eu
ten por significado protección 
ou mesmo autoridade 
a dun modo anárquico sen lei ou lexislación infinda.
un lugar onde
o eloxio
é o da lentitude da imprecisión 
e pretensión da profundidade.

un lugar onde
o tacto
é dono das unllas.

un lugar onde
o mirar
induce á restauración-revolución-evolución. 

un lugar onde
o ti e o eu 
veñen dados pola submisión das palabras. 

un lugar onde
ninguén 
é dono do baleiro cheo do cheiro a Earl
o mesmo Earl Grey dos fotogramas.
un lugar onde
o quérote 
é tan só recendo a violet carson.

por ti, 
por min, 
por el, 

por todos 
os que fomos merecedores 
da caixa de Pandora, 

xúrame que te manterás iñorante 
nos vidros da esencia allea,                                                                                         
e serei
feliz.


13.7.11

sorpresa


you tell me that silence
is nearer to peace than poems
but if for my gift
I brought you silence
for I know silence
you would say
this is not silence
this is another poem

and you would hand it back to me. Leonard Cohen.



5.7.11

menú do día


da vil inocencia
e da vacua metamorfose de Houdini.

flexibilidade moral.
versátil escapismo.
impetuosidade escéptica e superficialidade apática.
de beber,
recendo a violet carson, 
s'il vous plaît.

*

os artistas menten para dicir a verdade.
queres saber que é o ceo vermello?
un vello pretérito aristócrata.

dixo o barman.


27.6.11

os oito erros


L U M E

*

tan só vexo un.

por iso prefiro os
sudoku, 
encrucillado ou 
sopa de letras no xornal.

xoguemos 
ao aforcado.

H _ M E

eu digo o O.


13.6.11

adeus elegancia


mágoa que o xeo da bebida se evapore.
e quen son eu para deter os telépatas?

*

ata a choiva
optou por ser Jack Daniel's Tennessee Whiskey
cando a traxedia vén cantada por Shakespeare
de xeito universal.

que foi diso da ética moral
que viña de balde cos 70cl?

deixemos que chova
e bebamos da auga para sermos
dandy sen gabán impermeable.

bebamos todos
da choiva etílica.


16.5.11

dato irrefutable, Hegel dicíao para gustar


e é

por non haber en existencia nada trivial
polo que conservo
pequenas doses de vapor de auga.

para
soprar
facendo
burbullas
coa musicalidade
das túas grafías e ver
como estas voan
á vez que os sons do ar
as impulsan ata os límites
do infindo.

e é
que,

con todas as túas verbas,
creo gramáticas de
palabras 'solipsistas'
que choran

choiva núa.

23.4.11

ad libitum


neste silencio
un quebrado momento
con concorrentes sonfonías
que viven sen son exento.
tic, tac
cada susurro priva do absurdo baleiro
ao espazo infindo,
trocando intres no reino. 
tic, tac
sentimentos,
só simples confesións
de inocencia.
soños, sorrisos.
propio xogo de emocións.
tic, tac 
espírito subxectivo por murmurios condicionado.
derrétese a eternidade no doce refrán xeado. 
tic,
de súpeto
silencio,
rompen os reflexos na mente.            
tac.

preme de novo o máxico.
fai do real
algo inexistente.


remordementos


premio narrativa CPI Cernadas de Castro, 2009.

Luns
Viño, cervexas, viño, cervexas… Que me ocorre? Non podo matinar noutra cousa? Poida que a miña situación sexa algo desesperante pero non podo seguir así. Ai, deus! Rúas de Santiago cheas de sangue pola miña culpa. Que fixen! Como llo conto eu agora a Sara máis ás rapazas? Sei que non vou poder ocultalo durante moito máis tempo; sinto que aínda me observa, sendo a miña mente un feixe de remordementos. Suicidio? Non, esa non pode ser a mellor solución.
Martes
Só un día e no meu interior case unha eternidade. Quen son eu para quitarlle a vida a alguén? Quizais un asasino, tal vez un borracho… Non, Carlos. Non. Pensándoo ben non bebera tanto. Só tres, catro, cinco… Merda. Máis de seis. Claro, o patrón convida a uns tintos e o parvo de min séguelle a corrente! E para que? Para nada, que do paro non me libro. Aínda me lembro da primeira vez no Gran Sol, vaia peixes pescamos alá. E agora, logo de máis de trinta anos…
Mércores
Xa pasaron dous días e ninguén pregunta por el. Poida que para a miña sorte só se tratase dun vagabundo, sen familia, sen posibilidade de seren agora os seus fillos orfos. Non. Seguro que non. Era raro que alguén así levase enriba dez mil euros. Quizais debín desde o principio chamar á policía, pero estando morto… Non tardará en saír nos medios algunha nova co fin de nomear un culpable, alguén coma min capaz de cometer tal atrocidade. Xa imaxino á rapaza do telexornal dicindo "Carlos Carballo, veciño de Santiago, atropela na rúa San Pedro a un peón. Conducía baixo os efectos do alcohol e ademais, agochou o corpo no seu automóbil. O xuíz poralle unha condena de máis de quince anos...".
Xoves
Hoxe Sara notoume nervioso. Preguntoume se me acontecera algo no traballo, pero foime imposible contarlle que o Quitín me mandara ao paro. Debín dicirllo, mais a miña cabeza non matinaba precisamente na situación económica, senón no que iba facer co corpo daquel home, agora xa a piques de podrecer no maleteiro do Focus. Sei que non vou poder ocultalo durante moito máis tempo, pero non teño o valor de contarllo a ninguén. Catro días de inmensa tortura neste inferno.
Venres
Fun quen de saír á rúa. Chovía. Dirixinme ao supermercado para mercar o pan. Milleiros de ollos observándome, sen saber para quen ficaban a mirar. Que pensarían de min se soubesen o que fixen? Poida que nin Sara me dirixise a palabra. Cheguei á casa. Ela estaba alí, na cociña, tan fermosa coma sempre. Estaba vendo o telexornal, e algo percorreu o meu interior cando se dirixiu a min. Agora suspiro tranquilo sabendo que só me veu dicir que xa cesaran os roubos nas sucursais de Caixa Galicia. Quizais o ladrón xa se fixera rico dabondo.
Sábado
Cales serían os seus motivos? Que razóns o impulsaron a dirixirse ao caixeiro e deixalo desfeito? Seguro que a crise tamén lle afectara, deixándoo sen traballo coma moitos outros. Quen sabe. Igual un día serei eu quen o faga; espero non rematar coma el. Agora estaba no meu coche. Hoxe fun quen de, por vez primeira, abrir o maleteiro. Mireino á cara. Ficaba quieto. Era un home duns trinta anos, metro setenta, que probablemente estragara a súa vida coa bebida, pois aínda era posible distinguir o olor a ribeiro no medio de tal peste a morto. Abrín a bolsa que levaba con el o luns. Intactos, dez mil euros. Si, era o home do que falaban os medios de comunicación.
Domingo
Sara hoxe colleu o coche de liña para ir visitar as rapazas. Erguinme cedo e fun no Focus ata as aforas de Santiago. Alí, inconscientemente, deixei tirado o corpo coas súas pertenzas. Estou seguro de non ter sido esa a mellor solución, pero o medo invasor obrigoume. Subín ó coche e, dirección ao piso, acendín a radio. Nas noticias preguntábanse cal sería a próxima sucursal que desvalixaría, que estaría tramando, ignorantes aínda do que fora o seu destino.
Luns
Esta mañá sóubose a nova do paro. Sara, optimista coma sempre, fixo que unha raiola de sol asomase entre a treboada do meu interior. Seguro que xa se fixera á idea de procurar un novo traballo, mais nestes tempos sería practicamente imposíbel. Aínda cos meus feitos roldándome na cabeza o día parecía ir calmo ata a hora da cea. “Home branco, duns trinta anos é atopado por unha veciña do Milladoiro. A autopsia realizaráselle mañá, indicando as causas do falecemento”, dixo finalmente a moza da Galega. Tarde ou cedo o momento ía chegar. Poida que para algúns sexa un heroe, para moitos un asasino ademais de covarde. Para min, nunca máis Carlos Carballo.

21.4.11

vínculo estelar, que dirías ti


aínda conservo a musicalité 
dos caramelos de menta e eucalipto 
que envolvías con ilusión en papel esmeralda 
para mollalos logo
en azucre e sorrisos 
nesa tarde en que o mercurio derreterá por afán 
e na que,

ese vínculo coa realidade
estelar,

fará chover chocolate na beirarúa.


en decadencia


oh,
so it's back to pretending
we're human again?

*

daquela
tentarás liberarme
das dagas da insensibilidade
a través dun abismo
de abstinencia?

eu só pregunto.


20.4.11

osixenación cerebral


non prendas
lume á caixa de mistos
antes de que o último
torne cinza os soños
que garda o silencio do porvir,
aqueles que as tebras cubriron
no armario de perchas ionizantes.

para que logo digas que es ti
quen simpatiza coas ánimas do tempo
que non atravesan os cristais empañados polas bágoas.

limítate a ocultarme detrás dos cartóns das follas de libreiro,
esas con cheiro a misto integral,

coma os copos de millo do almorzo do 98.


Chema Madoz 


arduo


coido
que optaches por te converter
nun deses lepidópteros radioactivos
afogados en zume de laranxa.

din que chove,
mais só vexo auga
derreténdose en po,

camiño da discordia.

19.4.11

a orixe


inconfundíbel o cheiro a choiva
que tinxe o papel pautado
a base de badaladas de titanio.

maldigo a persistencia retiniana
que gustaches denominar efecto φ.

por que os sentimentos con azucre
son máis amargos que os Sugus cor púrpura?

lembras os barcos de papel
que mamá afogara no vaso de auga?

agora parten en dous a súa consistencia
por termos soñado cos cráteres da lúa,
que cuadricularon as reixas dos teus iris.