Produciuse un erro neste gadget

23.4.11

prác-tic-as

tic, tac

neste silencio
un quebrado momento
con concorrentes sonfonías
que viven sen son exento. 
                                                                                                                                             tic,tac
cada susurro priva do absurdo baleiro
ao espazo infindo, trocando intres no reino. 

tic, tac
                   sentimentos,
só simples confesións
de inocencia,
soños, sorrisos;
propio xogo de emocións.
                                                                                                                                            tic, tac 
espírito subxectivo por murmurios condicionado;
derrétese a eternidade no doce refrán xeado. 

    tic..  
                                            de súpeto silencio, rompen os reflexos na mente..
                      
                                                                                                                                            tac..

preme de novo o máxico;
fai do real algo inexistente.

remordementos

Luns
  Viño, cervexas, viño, cervexas… que me ocorre? Non podo matinar noutra cousa? Poida que a miña situación sexa algo desesperante pero non podo seguir así. Ai, deus! Rúas de Santiago cheas de sangue por culpa miña! Que fixen! Como llo conto eu agora a Sara máis ás rapazas? Sei que non vou poder ocultalo durante moito máis tempo; sinto que aínda me observa, sendo a miña mente un feixe de remordementos. Suicidio? Non, esa quizais non sexa a mellor solución.

Martes
   Só un día e no meu interior case unha eternidade. Quen son eu para quitarlle a vida a alguén? Quizais un asasino, tal vez un borracho… non, Carlos, non. Pensándoo ben non bebera tanto, só tres, catro, cinco… merda! Máis de seis. Claro, o patrón convida a uns tintos e o parvo de min séguelle a corrente! E para que? Para nada, que do paro non me libro. Aínda me lembro da primeira vez no Gran Sol, vaia peixes pescamos alá, e agora, logo de máis de trinta anos…

Mércores
   Xa pasaron dous días e ninguén pregunta por el. Poida que para a miña sorte só se tratase dun vagabundo, sen familia, sen posibilidade de seren agora os seus fillos orfos. Non, seguro que non. Era estraño que un vagabundo levase enriba dez mil euros. Quizais debín desde o principio chamar á policía, pero estando morto… Non tardará en saír nos medios de comunicación algunha nova co fin de nomear un culpable, alguén coma min capaz de cometer tal atrocidade. Xa imaxino á rapaza do telexornal dicindo: “Carlos Carballo, veciño de Santiago, atropela na rúa San Pedro a un peón. Conducía baixo os efectos do alcohol e ademais, agochou o corpo no seu automóbil. O xuíz poralle unha condena de máis de quince anos“.

Xoves
   Hoxe Sara notoume nervioso. Preguntoume se me acontecera algo no traballo, pero foime imposible contarlle que o Quitín me mandara ó paro. Debín dicirllo, mais a miña cabeza non matinaba precisamente na situación económica, senón no que iba facer co corpo daquel home, agora xa a piques de podrecer no maleteiro do Focus. Sei que non vou poder ocultalo durante moito máis tempo, pero non teño o valor de contarllo a ninguén. Catro días de inmensa tortura neste inferno.

Venres
   Fun quen de saír á rúa. Chovía. Dirixinme ó supermercado para merca-lo pan. Milleiros de ollos observándome, sen saber para quen ficaban a mirar. Que pensarían de min se soubesen o que fixen? Poida que nin Sara me dirixise a palabra. Cheguei á casa. Ela estaba alí, na cociña, tan fermosa coma sempre. Estaba vendo o telexornal, e algo percorreu o meu interior cando se dirixiu a min. Agora suspiro tranquilo sabendo que só me veu dicir que xa cesaran os roubos nas sucursais de Caixa Galicia. Quizais o ladrón xa se fixera rico dabondo.

Sábado
   Cales serían os seus motivos? Que razóns o impulsaron a dirixirse ó caixeiro e deixalo desfeito? Seguro que a crise tamén lle afectara, o deixara sen traballo coma moitos outros. Quen sabe. Quizais un día sexa eu quen o faga, pero espero non rematar coma el. Agora estaba no meu coche. Hoxe fun quen de, por vez primeira, abri-lo maleteiro. Mireille á cara. Ficaba quieto. Era un home duns trinta anos, metro setenta, que probablemente estragara a súa vida coa bebida, pois aínda era posible distinguilo olor a ribeiro no medio de tal peste a morto. Abrín a bolsa que levaba con el o luns. Intactos, dez mil euros.  Si, definitivamente era o home do que falaban os medios de comunicación.

Domingo
   Sara hoxe colleu o coche de liña para ir visita-las rapazas. Erguinme cedo e fun no Focus ata as aforas de Santiago. Alí, inconscientemente, deixei tirado ó home coas súas pertenzas. Estou seguro de non ter sido esa a mellor solución, pero o medo invasor obrigoume. Subín ó coche e, dirección ó piso, acendín a radio. Nas noticias preguntábanse cal sería a próxima sucursal que desvalixaría, que estaría tramando, ignorantes aínda do que fora o seu cruel destino.

Luns
   Esta mañá sóubose a nova do paro. Sara, optimista coma sempre, fixo que unha raiola de sol asomase entre a treboada do meu interior. Seguro que xa se fixera á idea de procurar un novo traballo, mais nestes tempos sería practicamente imposíbel. Aínda cos meus feitos roldándome na cabeza o día parecía ir calmo ata a hora da cea. “Home branco, duns trinta anos é atopado por unha veciña do Milladoiro. A autopsia realizaráselle mañá, indicando as causas do falecemento”, dixo finalmente a moza da Galega. Tarde ou cedo o momento ía chegar. Poida que para algúns sexa un heroe, para moitos un asasino ademais de covarde; para min, nunca máis Carlos Carballo.    


premio narrativa CPI Cernadas de Castro, 2009

21.4.11

vínculo estelar, que dirías ti

aínda conservo a musicalité 
daqueles caramelos de menta e eucalipto 
que envolvías con ilusión en papel esmeralda 
para mollalos logo en azucre e sorrisos 
nunha tarde na que o mercurio derreterá por afán 
e na que, 
ese vínculo coa realidade
                                                                                                                                               estelar,

fará chover chocolate na beirarúa.  


danke.

en decadencia



daquela tentarás liberarme das dagas da insensibilidade a través dun abismo de abstinencia 
(?)

mignonne, allons voir si la rose


nevermore

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door,
Only this, and nothing more."
Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow; vainly I had sought to borrow,
From my books surcease of sorrow, sorrow for the lost Lenore,
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore,
Nameless here for evermore.
And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me - filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,
"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door,
Some late visitor entreating entrance at my chamber door;
This it is, and nothing more."
Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you", here I opened wide the door;
Darkness there, and nothing more.
Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore!"
This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!"
Merely this, and nothing more.
Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:
Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore,
Let my heart be still a moment and this mystery explore;
'Tis the wind and nothing more."
Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore;
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door,
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door,
Perched, and sat, and nothing more.
Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore.
"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no craven,
Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore,
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."
Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning, little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being,
Ever yet was blest with seeing bird above his chamber door,
Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,
With such name as "Nevermore."
But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered; not a feather then he fluttered,
Till I scarcely more than muttered, "other friends have flown before,
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."
Then the bird said, "Nevermore."
Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster,
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore,
Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore,
Of "Never - nevermore."
But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;
Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking,
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore,
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore,
Meant in croaking "Nevermore."
This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining,
On the cushion's velvet lining that the lamplight gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!
Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.
"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee- by these angels he hath sent thee,
Respite - respite and nepenthe, from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."
"Prophet!" said I, "thing of evil!- prophet still, if bird or devil!
Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted,
On this home by horror haunted- tell me truly, I implore,
Is there - is there balm in Gilead? - tell me - tell me, I implore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."
"Prophet!" said I, "thing of evil - prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us - by that God we both adore,
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore,
Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."
Quoth the Raven, "Nevermore."
"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked, upstarting
"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!"
Quoth the Raven, "Nevermore."
And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamplight o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor,
Shall be lifted - nevermore! 




 E. A. Poe, The raven

20.4.11

osixenación cerebral

non pretendas prenderlle lume á caixa de mistos antes de que o último torne cinza os soños que garda o silencio do porvir, aqueles que as miserables tebras cubriron no armario de perchas ionizantes.
para que logo digas que és ti quen simpatiza coas ánimas do tempo que non atravesan os cristais empañados polas bágoas...

tan só limítate a ocultarme tras os cartóns das follas de libreiro,
esas con cheiro a misto integral,

coma os corn flakes do almorzo do 98.

arduo



coido 
que optaches por converterte nun deses lepidópteros radioactivos afogados en zume de laranxa.




din que chove, 
mais eu só vexo auga 
derreténdose en po,
camiño da discordia.

19.4.11

iniciación á (des)animación


inconfundíbel o seu cheiro a choiva; aquel que tinxe o papel pautado a base de badaladas de titanio. así, maldigo a persistencia retiniana que gustaches denominar 'efecto φ'.

por que os pensamentos con chocolate e tres grans de azucre son menos doces e algo máis amargos ca os Sugus cor púrpura? lémbraste dos barcos de papel que mamá ousara afogar nun vaso de auga?
     
agora parten en dous a súa consistencia por termos soñado cos cráteres da lúa, a cal cuadricularon as reixas dos teus iris.