copia da integración

- Minino de Cheshire, ¿podrías decirme, por favor, qué camino debo seguir para salir de aquí?

- Eso depende en gran parte del sitio al que quieras llegar - dijo el Gato.

- No me importa mucho el sitio... - dijo Alicia.

- Entonces tampoco importa mucho el camino que tomes - dijo el Gato.

- ...siempre que llegue a alguna parte - añadió Alicia. Lewis Carroll.

*

non.
renego da
perda de grafías
e tinta
e tempo
e horas
e días
e anos.

disque quero coller os negativos
e marchar.
marchar lonxe,
moi lonxe,
para positivar na foto-síntese

ou no portaluvas.
tanto me ten.

subsistencia

desde muy niño
tuve que interrumpir mi educación
para ir a la escuela. Bernard Shaw.

desviación óptica

non saber

véxase gusto pola indiferencia

da sensación do inútil como reacción que nos leva á realidade
baixo a prepotencia do tempo

que define hologramas
que constitúen a vida
que se esgota
na propia fundación;

onde serei eu quen se manteña en standby.

*

algún día recoñecerei por causa os vidros,
que estaban húmidos e mollaban a lente.

toda

and if I was pure, you know I would
and if I was yours, but I'm not. Arcade Fire.

*

comecemos
por decatarnos de que a choiva molla
e por cederche o último valse
na fotografía do álbum.

ti tes os ollos.
eu, a preguiza do gato.

agora é teu.
todo o que existe.

a vida como complemento indirecto

e logo
disque lle doia a cabeza
e foise deitar.

nunca espertou.

*

sempre me pareceu ridículo
iso de ver os cemiterios fermosos 
unha soa vez no ano.


mellor
ser produto
da combustión propia.

temporal

odio cuando te vas llevándome
y yo me quedo.

*

outono que sabe a ti,
coa harmónica oxidada de tanta choiva

ou de tanto vento que fixo dos soños unha realidade

coma a que,
nos nosos días,
significan as cores molladas das follas que
caen

en novembro.

atmosfera

gústanme os luns cando son hipócritas.
porque chove
e podo comer galletas
e poñer o xersei azul.

porque podo pensar cos pés
se a mente non camiña.

*

sobredose de osíxeno,
mellor deixar de respirar un tempo.

dilatación

ela,

eterna.

dexeneración da prudencia, negabas

agora é
cando ti caes
e eu emprego a xiz da cor amarela
para debuxar baixo a cama
o límite da auga que choveu en outono.

para debuxar
os unicornios.

unha vez

pechar os ollos.

intentar ser paciente será a fórmula para facer das bágoas esperanza.

mundo,
escala cromática
e melancolía afíns
fronte a non-carencia do mañá.

coma Dublín,
no pasado da nosa música.

prevalece a unión da mesma,
ambos semellamos atopar o motivo
dunha escusa máis ca necesaria
para a nova liña que nos define.

xuntos.
separados.
sentimento de escepticismo que nos dá nome.

que se...?

*

é  a posibilidade da renuncia o que nos fai reais.
a mirada do interior,
co recordo exento de termos
e portador dunha eminente sinceridade.

a nosa sinxeleza define os trazos da non-vontade
do acorde chamado fraxilidade.

*

sentir é o que nos fai precisar.
precisar é o que nos fai antónimos da independencia.

da independencia do que non son.
do que non serás.
do que sentimos-precisamos-queremos
imaxinar. 

só unha vez.